Rambutan Thailand’s BEST Fruit

Rambutan Thailand’s BEST Fruit

One of my favorite times of the year is happening right now in Thailand.
It’s time for the RAMBUTANS to become RIPE! I’m a rambutan lush, I have to admit. I eat more of these things than a man has a right to!

What in the world are rambutans? You might be asking yourself…
Rambutans are probably the most exotic fruit you’ve ever seen in your life. Maybe you’ve never seen them. They are grown the best in the south of Thailand.

In fact, the best place I’ve ever had them from is from an area called, Ban Na San… a very small village along a river south of Surat Thani town about 30 km. Every year they have a huge week-long RAMBUTAN FESTIVAL there to celebrate since most of the residents make their living growing rambutans on their farms.Rambutans when they’re best, are just bigger than golf balls and a lot more oblong (oval) than a round golf ball. They are bursting with flavor though there is nothing I could compare the taste of a rambutan to unless you are familiar with another exotic fruit called the “longan” or “lumyai”. The texture too is something quite unlike fruits I’ve had in America. Amost like a hard, fleshy grape. There is not a lot of juice in rambutans - loose juice that is, because the juice is locked up in the almost clear fruity flesh.

A rambutan is best had in mid-season - somewhere around June-August as they seem to be most sweet, and large by then. The color ranges from a yellowish to an intense pink or red color. The color doesn’t matter much with regards to taste, as long ast the fruit is bigger than a golf ball you can almost be assured it is more sweet than sour. When it’s ripe the flesh separates easily from the seed. When not quite ripe the flesh sticks to the rambutan seed and the taste is a little sour overall, still not a bad taste though!

There are over 100 (I stopped counting at 100) green grass-like hairs a half inch to 3/4 inches long with slightly curled ends protruding from every rambutan. This is normal, do not be afraid.

Upon first inspection you might think it inedible, or, that it resembles poisonous caterpillars that even when touched bring great burning pain through your skin. Nothing could be further from the truth, though you may find some black ants in your batch you purchase. There is one crawling on my rambutan I brought out of the bag!

How to eat a rambutan?There are a couple theories on this but I take the quickest route which doesn’t require a knife. Takign the rambutan in front of me in both hands I grip it like I’m wringing washed wet socks dry and twist the skin of the fruit in opposite directions with each hand. Invariably the skin tears and an incredible bulbous clear fleshy rambutan is waiting for me to suck it out with suction or bite and pull it from the other half of the skin.

When chewing a rambutan you’ll eventually come up with a good system to let you avoid biting directly into the seed in the middle that is about the same size, shape and color as a big almond nut. I usually put the whole rambutan in the side of my mouth and chew almost halfway through it longways and maneuver it around using my tongue until I’ve pulled off 95% of the flesh. Then I either spit out the seed or pull the seed out with my fingers and polish off the remaining fruit.

There is an exo-seed type peel that is loose and surrounds the hard seed - it’s fine to eat, but may take some getting used to. I didn’t like it at all for the first few months I ate the fruit, but gradually it made no difference to me to eat it along with the rest of the flesh.

Be careful if you eat a lot of rambutan at one time not to handle the fleshy part with your fingers before you eat it as pesticides are usually used on the outside of the fruit to keep it safe from pests eating it. It’s delicious to them too.
Rambutans here in Thailand are at the usual rate of 15-25 baht per kilogram (2.2lbs). 25 baht is roughly equivalent to 80cents USD.

Rambutan taste is something you’ll quickly become accustomed to and addicted to. I am completely addicted and when each season comes I eat kilogram after kilogram of the fruit!

 

กินสลัดและผักดิบเลือดข้นทันตาเห็น

กินสลัดและผักดิบเลือดข้นทันตาเห็น

นักวิจัยของศูนย์วิทยาศาสตร์สุขภาพ มหาวิทยาลัยหลุยเซียนา สเตท ผู้ทำการศึกษายังได้พบว่า แม้แต่การบริโภคผักดิบวันละ 1 มื้อ ก็ยังได้ปริมาณของวิตามิน เอ อี บี 6 และกรดโฟลิกสูงเกือบเท่าคำแนะนำ ยิ่งผู้ที่กินสลัดและผักดิบมากขึ้น ก็จะยิ่งมีระดับของวิตามินซีและอี กรดโฟลิกและสารคาโรทีนอยด์ อันเป็นสารป้องกันความเสื่อมของร่างกาย ที่ทำให้ผักและผลไม้หลายชนิดมีสีเหลือง สีส้ม และสีแดงสูงขึ้น

การศึกษาได้ทำโดยสำรวจจากคนอเมริกันที่เป็นผู้ใหญ่เกือบ 18,000 คน พบว่าเป็นผู้ชอบกินสลัดมากระหว่าง 18-38% เท่านั้น แต่เมื่อคิดโดยทั่วไปแล้ว ผู้ที่นิยมกินสลัดและผักดิบ จะมีระดับของสารอาหารในเลือดสูงกว่าผู้ที่ไม่ชอบกินผักดิบถึง 15%

ที่มา : สยามดารา

 

ปรุงผักอย่างไร ให้เสียคุณค่าน้อยที่สุด

ปรุงผักอย่างไร ให้เสียคุณค่าน้อยที่สุด

ผักสลัดสดเป็นเมนูอาหารที่สูญเสียคุณค่าสารอาหารน้อยที่สุดเมื่อเปรียบเทียบกับวิธีการปรุงอาหารที่ต้องผ่านความร้อนซึ่งจะทำให้สูญเสียวิตามินบางชนิด มากหรือน้อยขึ้นกับวิธีการปรุงอาหาร ซึ่งโดยทั่วไปจะมีทั้งวิธีการ ต้ม นึ่ง ผัด ย่างหรือการใช้ตู้อบไมโครเวฟ

ตู้อบไมโครเวฟได้กลายมาเป็นเครื่องครัวที่เพิ่มความสะดวกสบายที่สุดใน ยุคไฮเทค นอกจากนี้ยังทำให้วิธีการปรุงอาหารที่ยุ่งยากใช้เวลานานกลายเป็นสิ่งที่ง่ายขึ้นอย่างรวดเร็วโดยเฉพาะเมื่อต้องการอุ่นอาหารอย่างเร่งด่วน

ก่อนหน้านี้นักวิจัยพบว่าการใช้ตู้อบไมโครเวฟปรุงอาหารโดยเฉพาะผัก ช่วยทำให้สูญเสียวิตามินที่ละลายน้ำน้อยกว่าวิธีการผัด ต้ม และนึ่ง เช่นวิตามินบี และซี ซึ่งไวต่อความร้อน และละลายน้ำได้ ทั้งนี้ขึ้นกับระยะเวลาและปริมาณน้ำที่ใช้ แต่ไม่ว่าจะเป็นวิธีใดก็ตามยิ่งใช้น้ำน้อยก็จะยิ่งป้องกันการสูญเสียวิตามินที่ละลายในน้ำได้มากขึ้น

คำถามที่ผู้เขียนมักได้รับเป็นประจำก็คือ นอกจากวิตามินบี และซีแล้ว สารอาหารอื่นๆ ล่ะจะหายไปไหม ก่อนหน้านี้เราเชื่อกันว่าสารอาหารอื่นๆ จะถูกกระทบกระเทือนน้อย แต่ เมื่อไม่นานมานี้นักวิจัยชาวสเปนเปิดเผยข้อมูลที่ค้นพบจากการทดลองของเขา ซึ่งขัดกับข้อมูลเดิม เพราะปรากฏว่าการปรุงบร็อกโกลีด้วยการใช้ตู้อบไมโครเวฟทำให้สูญเสียสารเฟลโวนอยด์มากทีเดียว

สารเฟลโวนอยด์เป็นสารเคมีที่เกิดในธรรมชาติซึ่งละลายในน้ำและมีฤทธิ์เป็นสารต้านอนุมูลอิสระช่วยป้องกันมะเร็ง ปริมาณสารเฟลโวนอยด์ที่เสียไปสูงถึง 97% และสารพฤกษเคมีอื่นอีก 2 ชนิดซึ่งมีฤทธิ์เป็นสารแอนติออกซิแดนท์ ก็พลอยเสียไปถึง 74% และ 87% ตามลำดับ

แต่ถ้าเอาบร็อกโกลีไปต้มจะเสียสารเฟลโวนอยด์น้อยลงคือ เสียไปเพียง 66 % โดยเฉลี่ย และปรากฏว่าการนึ่งป้องกันการสูญเสียได้มากที่สุดคือ เสียไปเพียง 11%

ในการทดลองครั้งนี้นักวิจัยใช้น้ำในปริมาณมากกว่าที่แนะนำ คือ ใช้น้ำ 2 ถ้วยตวงต่อบร็อกโกลีครึ่งหัว ซึ่งที่ถูกแล้วในการต้มผักด้วยไมโครเวฟจะใช้เพียงน้ำที่เกาะติดผักในปริมาณ 1-2 ช้อนโต๊ะเท่านั้น นักวิจัยท่านอื่นๆ จึงยังไม่เชื่อกับข้อมูลที่รายงานจากนักวิจัยสเปน และยังคงต้องมีการทำวิจัยซ้ำ

นอกจากนี้นักวิจัยยังพบว่าถ้าไม่นับการใช้ไมโครเวฟ การนึ่งผักจะเป็นวิธีที่คงคุณค่าทางโภชนาการของผักได้มากกว่าวิธีอื่นๆ เพราะสารอาหารจะไม่ละลายไปกับน้ำ แต่จะมีเพียงสารอาหารส่วนที่เสียไปกับความร้อนเป็นส่วนใหญ่

หากต้องการความรวดเร็วในการต้มผัก เราสามารถลดการสูญเสียสารอาหารได้ด้วยวิธีต่อไปนี้
•ล้างผักให้สะอาด ถ้าใช้ตู้อบไมโครเวฟ ไม่ต้องเติมน้ำเพราะปริมาณน้ำที่เกาะอยู่กับผักเพียงพอสำหรับการใช้ไมโครเวฟ ภาชนะที่ใช้ควรเป็นภาชนะที่ใช้กับไมโครเวฟเท่านั้น และมีฝาปิดได้ แต่ภาชนะแก้วจะดีที่สุด
•ถ้าใช้วิธีนึ่ง ชั้นนึ่งที่วางผักไม่ควรห่างจากระดับน้ำมากนัก ผักจะได้สัมผัสกับไอน้ำมากขึ้น
•ไม่ว่าจะใช้วิธีนึ่งหรือใช้ตู้อบไมโครเวฟไม่ควรใช้เวลานานเกินไป เอาแค่พอสุก นอกจากจะสูญเสียสารอาหารน้อยแล้ว ยังได้รสผักที่กรอบอร่อย แต่ถ้าเป็นผู้สูงอายุที่ฟันไม่ดี อาจจะต้องปรุงนานหน่อยเพื่อให้เคี้ยวง่ายขึ้น


ที่มา : ศัลยา คงสมบูรณ์เวช / Registered dietitian